• Workout Intelligence

Τι είναι η διορθωτική γυμναστική και πότε την χρειαζόμαστε


διορθωτ6ική άσκηση με γυμναστή

Πολύ συχνά ακούμε όρους σχετικά με νέες τάσεις στην γυμναστική. Λειτουργική προπόνηση (functional training), καλλισθενική γυμναστική, cross training, διορθωτική γυμναστική. Σαν όρος δεν είναι το ίδιο διαδεδομένος αλλά αυτό δεν κάνει μικρότερη την σημασία του. Μπορεί να μην εμφανίζεται αυτόνομα αλλά συμπεριλαμβάνεται σε πολλά προγράμματα και μεθόδους γυμναστικής.


Η διορθωτική προπόνηση έκανε την εμφάνισή της από την δεκαετία του 1990 αλλά διαδόθηκε ευρύτερα μετά το 2000. Αντλεί πολλά στοιχεία από την εφαρμοσμένη φυσιοθεραπεία, την λειτουργική ανατομική αλλά και την έρευνα στα αντικείμενα της εργοφυσιολογίας, ενδυνάμωσης και νευρομυικού ελέγχου. Έχει δανειστεί επίσης επιτυχημένες πρακτικές και ασκήσεις από την μέθοδο pilates και την yoga. Κύριος παράγοντας διάδοσής της ήταν Η NASM (National Academy of sports medicine). Αυτός ο Αμερικάνικος οργανισμός συγκέντρωσε τις διαθέσιμες πηγές, εξέδωσε βιβλία και σχεδίασε σεμινάρια, έτσι ώστε να εκπαιδευτούν οι επαγγελματίες υγείας στις αρχές και μεθόδους της διορθωτικής γυμναστικής. Πρωτεργάτες αυτής της προσπάθειας είναι οι εγκεκριμένοι Michael Clark, Lee Burton αλλά και πολλοί ακόμα επαγγελματίες στον τομέα την αθλητικής επιστήμης, της φυσιοθεραπείας και της ορθοπεδικής


Δείτε την ιστοσελίδα μας www.workoutintelligence.com


Ποιος είναι ο στόχος της διορθωτικής γυμναστικής


Στόχος και λόγος ύπαρξης αυτής της μεθόδου γυμναστικής είναι να αντιμετωπιστεί η αιτία πόνου και τραυματισμών κατά την ανθρώπινη κίνηση και αθλητική δραστηριότητα. Επικεντρώνεται δηλαδή στην εύρεση τυχών δυσλειτουργιών στην λειτουργία του μυοτενόντιου συστήματος, σε ελλείμματα νευρομυικού ελέγχου κινήσεων, σε μυϊκές ανισορροπίες καθώς και σε αλλοιωμένη κινητικότητα αρθρώσεων κατά την εκτέλεση δυναμικών κινήσεων ή κατά την στάση του σώματος. Αφού βρεθούν τέτοιες καταστάσεις, αξιολογούνται και στην συνέχεια εφαρμόζονται στοχευμένες πρακτικές για την αντιμετώπισή τους με απώτερο σκοπό να μην ξανά εμφανιστούν. Αυτό αποτελεί και σημαντικό λόγο ανάπτυξης αυτής της μεθόδου καθώς δεν υπήρχαν ξεκάθαρες οργανωμένες πρακτικές για την αποφυγή των επανατραυματισμών. Ταίριαξε και με την μελέτη της ανθρώπινης περιτονίας η οποία έχει συζητηθεί σημαντικά τον 21ο αιώνα


μυική περιτονία στρώματα


Για ποιες περιπτώσεις σχεδιάστηκε


Τα πιο συνήθη προβλήματα που συναντάει ένας επαγγελματίας υγείας σχετικά με την νευρομυική λειτουργία ενός ασκούμενου πηγάζουν από τον τρόπο ζωής. Η εκτεταμένη καθιστική ζωή και η εργασία σε γραφείο δημιουργούν κινητικές αλλοιώσεις και πόνο σε πολύ μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Σε αυτό συμβάλει πλέον και η εκτεταμένη χρήση κινητού. Χαρακτηριστικά είναι τα στατιστικά από τις ΗΠΑ όπου έχει βρεθεί ότι τουλάχιστον το 60% των ενηλίκων παρουσιάζει ενοχλήσεις στην μέση. Πάνω από το 80% αυτών εργάζονται σε γραφείο. Επίσης συχνή είναι εμφάνιση ενοχλήσεων στον ώμο σε πάνω από το 16% του πληθυσμού.


Η διορθωτική γυμναστική στοχεύει λοιπόν στην επαναφορά της ορθής μυϊκής λειτουργίας, στην διόρθωση της στάσης του σώματος και στην αντιμετώπιση μυϊκών ανισορροπιών που οδηγούν ή που μπορεί να οδηγήσουν σε τραυματισμό ή κινητικές αλλοιώσεις όπως η κύφωση, η λόρδωση, σύνδρομο απιοειδούς, πόνο στην μέση και τον αυχένα.

Επίσης συνδέεται άμεσα με την αθλητική απόδοση. Ενισχύει την προσπάθεια για πρόληψη τραυματισμών όπως μυϊκές θλάσεις, σύνδρομα υπέρχρησης ακόμα και την ρήξη πρόσθιου χιαστού.

αλλοιώσεις στάσης σώματος

Χωρίς την στοχευμένη εφαρμογή πρακτικών και με οδηγό τον πόνο δημιουργείτε ένας φαύλος κύκλος. Όταν νιώσουμε πόνο σε κάποια κίνηση, συνήθως την αποφεύγουμε ή μας προτείνουν να την αποφύγουμε. Με την αποφυγή κινήσεων ή την εκτέλεσή τους με διαφορετικό τρόπο έτσι ώστε να αποφύγουμε τον πόνο, δημιουργούμε μυϊκές ανισορροπίες. Αυτές στην συνέχεια ενισχύουν λανθασμένα κινητικά μοτίβα που μπορεί να μας ξαναοδηγήσουν σε τραυματισμό. Για παράδειγμα ας πάρουμε την ορθή στάση σώματος. Πολλές φορές μέσα στην ημέρα μπορεί να προσπαθούμε να κάτσουμε με ίσιο κορμό αλλά αρχίζουμε να νιώθουμε πόνο στην μέση της πλάτης. Αντανακλαστικά γέρνουμε λίγο προς τα μπροστά γιατί νιώθουμε πιο βολική την θέση. Αυτό όμως επιβαρύνει τους ήδη βραχυμένους μύες του θώρακα. Έτσι περιορίζεται ακόμα περισσότερο η καλή ευλυγισία μας στην περιοχή. Η κακή κινητικότητα στην θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης και της άρθρωσης του ώμου συνδέεται άμεσα με πόνο στην μέση, αυχενικό σύνδρομο καθώς και τραυματισμούς υπέρχρησης στον ώμο όπως το σύνδρομο προστριβής.


Μια ακόμα περίπτωση που τονίζει την σημασία της διορθωτικής γυμναστικής είναι η επαναφορά μας σε καθημερινές ή αθλητικές δραστηριότητες μετά από τραυματισμό ή παρατεταμένη αποχή από αυτές. Θεωρητικά αν το σώμα μας είναι συνηθισμένο να εκτελεί συγκεκριμένες κινήσεις με συγκεκριμένη ένταση, αν περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να τις εκτελέσει, οδηγείται σε μυική ατροφία, κοινώς μειώνεται η δύναμη των μυών που συμμετέχουν στην κίνηση. Σύμφωνα με την έρευνα, κάποιοι μύες είναι πιο επιρρεπής στην ατροφία από κάποιους άλλους. Συνεπώς σταματούν να υποστηρίζουν στον ίδιο βαθμό μια κίνηση όπως πριν την αποχή. Αυτή η μειωμένη συμμετοχή τους στην άσκηση ή κίνηση αναγκάζει άλλες ανατομικές δομές (μύες-σύνδεσμοι-τένοντες) να αναλάβουν το φόρτο εργασίας. Κάτι στο οποίο δεν ήταν συνηθισμένες σε μεγάλες εντάσεις. Εύλογα λοιπόν μπορεί να οδηγηθούν σε τραυματισμό και πόνο. Ένα παράδειγμα είναι ο μείζων γλουτιαίος μυς. Συνήθως, αν δεν χρησιμοποιείται, χάνει την δύναμή του. Άρα κατά την επαναφορά στο πρόγραμμα γυμναστικής μας αν δεν συμμετέχει το ίδιο ενεργά στην εκτέλεση ασκήσεων όπως οι προβολές, τότε αναγκάζονται να αυξήσουν την δράση τους οι οπίσθιοι μηριαίοι, ο μακρός προσαγωγός και ο απιοειδής μυς. Γεγονός που τους οδηγεί σε κόπωση και ίσως τραυματισμό.



Από ποια στάδια αποτελείται ένα πρόγραμμα διορθωτικής γυμναστικής


Η εφαρμογή της μεθόδου συνήθως έχει 4 στάδια. Την αξιολόγηση, την αναστολή, την κινητικότητα και την ενεργοποίηση. Στο κάθε στάδιο εφαρμόζονται πρακτικές που θα αναλύσουμε ξεχωριστά. Οι τεχνικές αναστολής, κινητικότητας και ενεργοποίησης εφαρμόζονται σε κάθε προπόνηση.


Αξιολόγηση

  • Αυτό ίσως είναι και το πιο βασικό στάδιο. Κατά την αξιολόγηση της λειτουργίας του νευρομυικού συστήματος ενός ατόμου με ειδικά τεστ, μπορεί ο εξειδικευμένος γυμναστής να διαπιστώσει ανάλογα την ποιότητα της εκτέλεσης, αν υπάρχουν ελλείμματα κινητικού ελέγχου, αν υπάρχει περιορισμένη ή υπερβολική ευκαμψία σε αρθρώσεις, την στάση σώματος καθώς και ποιοι μύες πιθανόν να μην ενεργοποιούνται βέλτιστα.

  • Η γνώση για την ερμηνεία των αποτελεσμάτων πηγάζει από μελέτες που έχουν συνδέσει την εμφάνιση ορισμένων αλλοιώσεων στην κίνηση με ηλεκτρομυογραφήματα, επιδημιολογικά στοιχεία τραυματισμών καθώς και παρατηρήσεις από επιτυχημένες πρακτικές

  • Τεστ που χρησιμοποιούνται συνήθως είναι απλές κινήσεις όπως ένα κάθισμα (με χέρια ψηλά ή χωρίς, με ένα ή δυο πόδια), η προβολή, η σανίδα, τα push ups, η κωπηλατική, η προσγείωση από άλμα, η βάδιση, το τρέξιμο ή απλή στάση σώματος. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές κινήσεις που μπορεί να αξιολογηθούν και να χρησιμοποιηθούν πολλά διαφορετικά εργαλεία. Συνήθως όμως για λόγους απλότητας χρησιμοποιούνται τα παραπάνω. Τέλος χρησιμεύουν πολλές φορές και τα γωνιόμετρα για μέτρηση του εύρους κίνησης αρθρώσεων.


« Λέγεται ότι ένας άνθρωπος αποκτάει την πρώτη του εντύπωση για έναν άλλο, όταν τον βλέπει για πρώτη φορά, εντός 8 δευτερολέπτω